خوشتون بیاد یا نه، حتما میدونید برخورد اول با آدما تا چه حد حیاتیه. اگه هم نمی دونین، به حجم واردات وسایل آرایشی و پولی که مردم صرف خرید لباسای مارک دار می کنن نگاهی بندازین. فرقی نمی کنه در محیط کار باشه یا یک مهمانی، در اولین دیدار حتی پیش از باز شدن دهنتون تنها ظرف ۳۰ ثانیه تصویر ساده ای از شما تو ذهن دیگری ساخته می شه که لباس بخش مهمی از این تصویر ساده رو شکل میده. اگه قبلا در مصاحبه ی کاری رد شدین شاید لازم باشه نگاهی به آینه بندازین.

پول-نام-تصویر

 

سوال همیشگیِ «ای وای حالا چی بپوشم؟» وقتی به مصاحبه ی کاریتون ربط پیدا کنه، باید از فاز تحت اثر قرار دادن خاله و عمو بیرون برید (اونا با زیرپیراهن رکابی هم شما رو پسند می کردن) و دقت بیشتری خرج کنین تا بتونین هرجور شده کسی رو که نمی شناسید و شما رو نمی شناسه، تحت اثر بذارین.

اما از کجا باید بدونین سلیقه ی اون یک نفر مصاحبه کننده که بار اولی هم هست اونو می ببینن، چیه؟ زمانی بود که طبق یک دستورالعمل سنتی نانوشته، مردها روز اول مصاحبه با بهترین کت وشلوار رسمی و زنا هم با مقنعه و مانتوی اداری و شلوار پارچه ای راهی جلسه ی مصاحبه می شدن. اما اون زمانا گذشته و تیپای اسپرت تر و امروزی تر دیگر مثل گذشته معنای این رو نمی دن که جناب مصاحبه گر «من زیادی کول (cool) هستم و می تونین در بخش کول بودن رومو حساب کنین.» که قاعدتا به این ختم می شد که «حالا خبرتان می کنیم» و شما واسه خودتون اسپرت می ماندید.

نمی خوام ناامیدتان کرده باشم اما انتظار ندارین که همین جا نسخه رنگ لباس، جنس پارچه و نوع جواهرات و آرایشتان رو بپیچیم؟ در اصل یک نسخه ثابت اصلا وجود نداره، اما انتخابای عاقلانه، زیرکانه و هنرمندانه همیشه وجود دارن. پیشنهادایی دارم تا هر قدر هم که بگید سلیقه ی کارفرماها با هم فرق داره باز بتونین چیزی که مناسب شماس رو تشخیص داده، راهتان رو به دل مصاحبه گر باز کنین.

به این رگالای پرفروش مصاحبه ی شغلی نگاهی بندازین:

۱. منظم و اتوکشیده باشین (خودتون و لباستون)

هیچی روشن تر از اینکه لکه ی سس شام پس پریشب روی لباستون باشه یا از شدت چروک بودن به نظر بیاد دوباره لباس چروک مد شده نمیتونه به کارفرمای شما بگه که این آدم قرار نیس کار من رو درست بکنه. لباسایی هم که اندازه شما نیس خودش داره می گه من به درد شما نمی خورم. لباس اندازه به تن کنین. این طوری راحت تر هستین، تا اینکه لازم باشه شکمتون رو تو بدین یا آستین هاتون رو بالا و پایین ببرین. لباسایی هم که زهوارشان در رفته رو بذارین واسه خونه تکونی عید، جورابی رو تصور کنین با کش وا رفته که تا مچ پا چین خورده و پایین اومده، البته امیدوارم تمیز باشه اما شک نداشته باشین صورت مرتبی نداره.

خوب برسیم به خود شما، روی تمیز، موی کوتاه، ناخن تمیز… دارین تو ذهن تون اون شعر معروف رو می خونین نه؟ حالا اصراری روی موی کوتاه هم ندارم اما بهداشت و اصلاح خودتون رو در نظر بگیرین و مو، ناخنا، بوی بدن و دهنتون رو چک کنین. با آینه دوست باشین. شوره ی سری که روی لباس تیره رنگ شما می درخشه، موهای جنگل وار سر، موهای سیخ شده از بینی و گوش؛ اینا رو سر و سامان بدین. موی شما باید تمیز و قابل مدیریت منظم شه، چون اینکه بخواهید جلوی مصاحبه کننده دائم با موهاتون ور برید که کج و راست نباشن آخرین چیزیست که مصاحبه گر دلش می خواد از شما ببینه. آقایانی هم که به ریش و سبیل علاقه دارن حتما از چند نفر نظری راجبه مدلی که بیشتر به اونا میاد بپرسند و منظم و برابر بودن رو در نظر بگیرن.

خلاصه این شعار مهم شما باشه: تمیز، منظم، اتوکشیده، اندازه و به قول بعضیا فیت!

۲. احتیاط! با دنده سنگین حرکت کنین

یادتون باشه لباس و ظاهر شما در مصاحبه ی شغلی بیشتر جنبه ی تیک خوردن داره. یعنی باید بیشتر حواستون باشه با لباستون رفوزه نشید، تا اینکه فکر کنین لباستون قراره شغل رو براتون بخرد. اگه لباس و ظاهرتون ایراد اساسی داشته باشه ۱۰ ثانیه واسه تصمیم درباره رد کردن شما کافیه، حتی اگه مصاحبه گر چون خوش صحبت هستین یا خودش آدم مأخوذ به حیاییه تا ۱۰ دقیقه هم وقت صرفتان کنه. بله می دونم هیچ وقت ۱۰ ثانیه واسه کسی کافی نیس تا شما رو استخدام کنه، مساوی شاید نباشه اما واقعیت داره.

۳. نه همچین نه مثل

آماری هست که می گه ۸۰٪ خواهندگان شغل آخرش متوجه می شن که چی باید بپوشن و ۲۰٪ باقی مونده اونایی هستن که یا زیادی به خودشون می رسن یا به کل به پیک خوب می رن.

لباسای تنگ، آرایشای آنچنانی، لباسای زیادی بلند یا زیادی کوتاه، شلوار بَگی شلوغ پلوغ و کفش تق تقی چیزای زیادی واسه گفتن به کارفرمای شما دارن (که هیچ کدوم خوب نیس!). اگه لباسی دارین که با پوشیدنش حس خوبی به خودتون پیدا می کنین اشکال نداره که همون رو بپوشید، البته به شرطی که این لباس یک تیشرت فسفری جیغ با عکس یک میمون که سرش رو می خاراند نباشه.

اینکه نباید بوی عرق بدین دیگر روشنه، اما کاری هم نکنین مصاحبه گر برگه ی خواسته شغل رو دوباره چک کنه تا مطمئن شه نکنه پخش کننده ی کلی ی عطر و اودکلن باشین. عطر، اودکلن و اَفترشِیو رو با قناعت خرج کنین؛ قرار نیس بوی شما در اتاق مصاحبه بمونه، قراره خود شما ماندنی شید. در مورد آرایش هم همین نکته رو رعایت کنین، یک آرایش لطیف و ظریف کافیه و شک نداشته باشین احتیاجی به یادآوری خلیج به کارفرما نخواهید داشت.

جواهرات بسیار گران، بسیار جلب توجه کننده، کفشای پاشنه فلان سانتیمتری، زنگوله به کیف و کفش، مقنعه پشت گوش، رنگای فسفری، براق و دیگر چیزایی رو که حدس میزنین حواس رو به جای مصاحبه که قراره بر صحبتای جدی تمرکز کنه، بر قیمت لباسا و تشعشع و صدا و جرقهاتون متمرکز می کنن، بیخیال شید. مثلا اگه زیادی بخواهید با چیزای گران خود دیگری رو تحت اثر بذارین از اون طرف بام می افتین و این سوال رو مطرح می کنین که نکنه چیز به درد بخوری واسه گرفتن شغل نداشتین. شک نداشته باشین نمی خواهید که مصاحبه کننده به جای رزومه و تواناییاتون به این فکر کنه که وای چه دستبند قشنگی!

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   چیجوری واسه آینده برنامه ریزی کنیم؟

۳. رسمی یا غیررسمی

به جز واسه ملاقات با کارفرمایان دولتی، شاید دیگر مثل قدیم لازم نباشه حتما کت وشلوار، مقنعه و پارچهای سنگین اداری تن تون کنین. می تونین سبک تر و با رسمیت کمتر هم به مصاحبه برید. البته نه با شلوار کوتاه، جین تنگ، بلوز یقه باز و دمپایی لاانگشتی.

تناسب اینجا حرف اول رو می زنه. اگه لباس نامتناسب بپوشید مثلا غیررسمی تر از محیط کار به نظر برسین، فکر می کنن از اون آدمایی هستین که خیلی هم اهل جدیت در کار و رعایت قوانین نیستن و از آداب رفت و اومد در محیطای کاری سر در نمی بیارن. حالا بین خودمون بمونه شمایی که لباسای راحت رو ترجیح میدید واقعا قراره خوب کار نکنین؟ فارغ از اینکه شما اینطور باشین یا نه، اینجا همون «مردم چی فکر می کنن» است که حکم می کنه. پس کمه کم جلسه ی مصاحبه رو کمی به خودتون سخت بگیرین و برابر رسمیت محل کارتون لباس انتخاب کنین. (اگه از اون پرندهای آزادی هستین که هیچ جا دلتون لباس رسمی نمی خواد شماره ۵ مخصوص شماس). این برابری و هارمونی به مصاحبه گر ثابت می کنه که میدونید واسه موفق شدن در کار باید چه راهی برید، متناسب جایگاهی که براش خواسته دادین هستین و آخرش بهش و فرهنگ سازمان اون احترام گذاشته اید: در یک کلام هم باسلیقه اید هم چیزفهم.

۴. از قضاوت تون استفاده کنین

واسه اینکه بتونین در مورد رسمیت محل کار تصمیمی بگیرین باید قضاوت کنین. مدیر شما چه جور آدمیه؟ مدرنه یا سنتی؟ جوونه یا پیر؟ فرهنگ شرکت تون چیه؟ بعضی شرکتا تابلوه که رسمیت کمتری دارن، یک کار و کاسبی نوپا با مدیری جوون که در تجارت آنلاین فعالیت می کنه قاعدتا کمتر از اتاق استخدام شرکتی ایرانیزه و سنتی که سه نسل بابابزرگ و پسر و نوه رو دیده از شما انتظار رسمیت داره. اونجا محلیه که هر روز با کت وشلوار و مانتوی فرم و مقنعه به سر کار می رن یا تیشرت و جین و کتان و شال و روسری؟ «سلام چجوری؟» میگن یا «سلام علیکم، حال شما چطوره؟» اگه فکر می کنین دستورالعمل خاص یا لباس فرمی در کاره، خیلی ساده از منابع انسانی یا حراست شرکت درباره دستورالعملای لباس پوشیدن پرس وجو کنین؛ قراره شما متناسب با محیط به نظر برسین و جو شرکت رو .

۴. جور باشین

هر جایی می روید فکر کنین کارفرما قراره بتونه تصویر شما رو با تصویر آدمی مقایسه کنه که در ذهنش می خواد کار رو بهش بده و شما نباید خیلی متفاوت از اون تصویر به نظر برسین. البته منظورم رو اشتباه برداشت نکنین. مثلا لازم نیس به این خاطر که خواسته شغلیِ مکانیک رو دادین با دستای روغنی و لباس گازوییلی با مصاحبه گر دست بدین! طبق پیشنهادا همیشه یک یا دو درجه بهتر از شغلی که براش خواسته میدید، لباس بپوشید.

من سه جور لباس به نظرم می رسه: لباس کار رسمی، لباس کار غیررسمی، لباس معمولی یا غیررسمی. شرکت مورد نظر اگه خیلی رسمیه، خیلی رسمی باشین. رسمیه، رسمی یا خیلی رسمی باشین. غیررسمیه، غیررسمی یا رسمی باشین. مثلا اگه جو کمی غیررسمیه و شما با کت وشلوار مرتبی اونجا برید کسی چه می دونه شاید همون اول بگن به به همکارمان اومد. می خوام بگم رسمیت لباس کار یا در همون حد یا یکی بالاتر از محل استخدام، کار شما رو راه میندازه.

یک پیشنهاد جادویی هم واسه محیطای غیررسمی اینه که کت اسپرتی با خود داشته باشین تا اگه دیدید لازمه، به تن کنین و اگه نه، دربیاورید؛ اینجوری توانایی جورواجور بودن رو به دست میارید. اینم از شما با توانایی تغییر میزان رسمیت در اونِ واحد!

۵. روراست نباشید

خوبه اگه محیطی که به اونجا می روید طوری باشه که بتونین کمی از خصوصیات خودتون رو هم نمایش بدین. لباس و ظاهر شما، عینک و جواهرات و نوع آرایشتان می تونه نشونه علائق، احساسات و هنر شما باشن و اصلا اینکه شما به چه دلیل منحصر به فرد هستین. اما دلایلی هست که در این کار نباید بی پروا عمل کنین، اصراری نداشته باشین زیورآلات نمایشی، جلب توجه کننده و خیلی عجیب و غریبتان رو با خود به مصاحبه ببرین یا تتوی روی دست تون رو در چشم مصاحبه کننده فرو کنین؛ کمی متفاوت بودن اگه به شما احساس خوبی می ده اشکالی نداره، اما بیشتر از اون ممکنه حواس فرد مقابل رو پرت کنه، جبهه گیری خاصی رو علیه شما بسازه یا برچسب خاصی رو به پیشانی شما بزنه.

همونطور که گفتم انتخاب لباس آخرش یک هنره و قانون بردار نیس. مثلا اگه واسه داشتن یک شغل هنری مصاحبه میدید، دستتون واسه اینکه خودتون باشین بازتره چون هرچه باشه در این موقعیت لباس تون خودش یک جور رزومه هم هست.

می خواید خودتون باشین؟ اگه شما رو می خوان، باید همین طور بخوان؟ یادتون نرفته بالاتر درباره خاله و عمو و اون ۳۰ ثانیه ی طلایی چه گفتم؟ ما آدم هستیم با قضاوتای لحظه ای و راستش رو بخواهید بازیِ گرفتنِ کار همینه که گفتم. اگه هم خیلی براتون مهمه حتما همون گردنبند استخوان ضربدری رو به گردنتان داشته باشین و می خواید بگید که کی هستین، باشه اما نتایج این انتخاب تون رو هم مردانه قبول کنین.

۶. لباس اعتماد به نفستون رو بپوشید

یادتون باشه مهم ترین چیزی که با خود به مصاحبه کاری میارید اعتماد به نفسه. چیزی که می پوشید و تیپ شما قراره بیان کننده این اعتماد به نفس باشه. اگه در لباستون احساس راحتی نکنین در مصاحبه این احساس ناراحتی رو نشون میدید.

حالا می تونین با رعایت این نکات کلیدی نسخه لباس روز مصاحبه تون رو با اعتماد به نفس کافی بپیچید.

منبع : Monster Forbes Theundercoverrecruiter


دسته‌ها: آموزشی